อินกุก...
แปลกจัง
เป็นไปไม่ได้
แต่แม่รู้สึกตัวเบาจัง
แหงสิฮะ ก็เรานอนกันไม่ตื่นแบบนี้
เข้าใจแล้ว
- นี่ไม่ใช่เสาร์อาทิตย์เหรอ - ไม่ใช่ฮะ
- ไม่ใช่วันหยุดเหมือนกันใช่มั้ย - ไม่ใช่ฮะ
ฮวังอินกุก ลูกได้ยินนาฬิกาปลุกใช่มั้ย
ทำไมถึงไม่ตื่น
ทำไมไม่ปลุกแม่
ตั้งใจจะไปสายใช่มั้ย
ไม่รู้ฮะ
ตายแล้ว
ตื่นเดี๋ยวนี้เลยนะ
- หวัดดีครับ - หวัดดีครับ
หวัดดีค่ะ
เป็นยังไงบ้าง
เดี๋ยวฉันเก็บเอง
นายต้องไปทำงาน
นอนไม่หลับด้วยใช่มั้ย
เป็นห่วงฉันเหรอ
ขอโทษนะ
เดี๋ยวฉันเก็บเอง
- สวัสดี - สวัสดีครับ
สวัสดีครับ
คุณฮวังยังไม่มาเหรอ
คือ...
- ตอนบ่ายประชุมนะ - ครับ
งานก็ไม่ได้ด่วน ทำไมต้องอยู่ทำต่อทั้งคืนด้วย
ก็แค่ว่า...
มีงานต้องทำเยอะขึ้น ฉันเลยเครียดกว่าเดิม
ฉันปวดหัวน่ะ
ปวดหัวแล้วยังทำงานอยู่ได้ยังไง
มันแปลว่าคุณน่ะเป็นพวกบ้างาน
บ้างานก็ยังดีกว่าติดยานะ
คนส่วนใหญ่จะพักงานเวลาปวดหัว
ก็จริงนะ
ทำไมจู่ๆ ถึงมาจ๊อกกิงล่ะ
เธอนอนไม่พอด้วยซ้ำ
ก็ใช่น่ะสิ ทำไมนายไม่ยอมให้ฉันนอน
คนอื่นจะคิดลามกนะ เวลาเธอพูดแบบนั้น
ไม่เหนื่อยเหรอ
เวลาเจอสี่คนนั้นฉันรู้สึกอึดอัด
พวกนั้นเหรอ
พวกเธอดูไม่ได้แก่อย่างที่ฉันคิด
ใคร เธอเหรอ
พวกหล่อนสิ
แล้วยังไง มันเป็นยังไง
ก็สวยกว่าที่ฉันคิดน่ะสิ
แล้วยังไง เธอสวยกว่านี่
เรื่องนั้นมันแน่อยู่แล้ว
แล้วยังไง มีปัญหาตรงไหน
ฉันสวยกว่า
แต่ก็ไม่ได้สวยกว่ามาก
ให้ตาย
ฉันเป็นดารา ก็ต้องมีทำสวยบ้าง
แต่ต่อให้ไม่ทำสวย ฉันก็สวยกว่าอยู่แล้ว
งั้นฉันควรจะสวยให้มากกว่านี้อีก
แต่ก็รู้สึกว่าไม่ได้สวยนำคนอื่นขนาดนั้น
แปลว่าสวยกว่า แต่ไม่ได้สวยขนาดนั้น
เธอไม่ได้สวยนำพวกเขาไปขนาดนั้น
เธอก็เลยอึดอัดน่ะเหรอ
พวกนั้นไม่ควรต้องมาแข่งกันด้วยซ้ำ
ฉันว่าเหมือนเธอคิดจะแข่งอยู่ฝ่ายเดียวนะ
ลุกขึ้นเร็ว
โอเค ฉัน...
ถ้านอนไม่พอแล้วไปวิ่ง เธอจะแก่เอานะ
หยุดวิ่งได้แล้ว หยุด!
แต่...
แต่... ให้ตายเถอะ
[จูยอนกับชินแอมองโฮพัลอย่างน่าสงสาร...]
[จูยอนกับชินแอมองโฮพัลอย่างน่าสงสาร แล้วขยิบตาให้]
- จินจู - หืม
มันยากใช่มั้ย
ไม่เป็นไร แค่รู้เหมือนจะตายนิดหน่อย
งั้นคงไม่เป็นไรมั้ง ถ้าไม่ได้รู้สึกเหมือนจะตายมากขนาดนั้น
ฉันมีความสุข
พักซะหน่อยสิ
ฉันก็ว่างั้นแหละ
- ควรจะพักยังไงดี - ลุกขึ้นมานั่ง...
แล้วก็เขียนบทต่อ
ใช่ แบบนั้นแหละ
ให้กำลังใจกันดีจัง
ดีใจที่ได้รู้นะ
จู่ๆ จะบอกให้คนเขียนบทเขียนเรื่อง...
เก้าอี้นวดตัวได้ยังไง เธอยุ่งเขียนสคริปต์ละครอยู่นะ
การใส่สินค้าเพิ่มในฉากมันก็ดี แต่...
ไม่รู้ล่ะ
อย่าเพิ่งไปกวนคุณอิม จนกว่าตอนแปดจะเสร็จ
เก้าอี้นวดอะไร เป็นผมก็ไม่เขียนหรอก
เข้าใจมั้ย
- ทำไมช่วงนี้นายเดือดจัง - หน้านายเดือดกว่าฉันอีก
ที่นี่เป็นโรงแรมแล้วรึไง
เขาเป็นแบบนั้นเพราะละครจะเปิดกล้องแล้ว
ส่วนฉันก็เหนื่อยจากการไปเดต สองอย่างนี้ไม่เหมือนกันนะ
ดีแล้ว
คงจะรักกันดูดดื่มน่าดู
ฉันไม่เคยติดต่อดามีได้เลย เวลาเธอไปดื่ม
ฉันโกรธมาก เมื่อวานเลยลองทำกลับบ้าง
ถึงได้ดูดดื่มยังไงล่ะ
ฉันไม่ได้ดูมือถือเลย สนุกยาวๆ ไปทั้งคืน
- แล้วรู้มั้ยว่าเกิดอะไรขึ้น - เกิดอะไรขึ้น
ฉันเหนื่อย
แล้วก็เกิดเรื่องใหญ่ด้วย
ดามีไม่ได้โทรหาฉันเลย
เธอโคตรมาเหนือเลย
ไปนอนไป
ไปนอนได้แล้ว ไอ้ห่านี่
ฉันไปดื่มชาคั่วถั่วดีกว่า
อย่าทำเป็นตกใจไปหน่อยเลย
แต่ฉันอยากผ่านไปให้ได้ โดยที่รู้อยู่แล้ว
ถ้าฉันยอมแพ้ความรู้สึกตัวเอง แค่เพราะอึดอัดเรื่องนาย
มันก็คงจะตลกน่าดู
ถ้าฉันต้องพูดเพื่อให้นายเข้าใจ
ฉันก็จะทำ
คุณไม่เห็นต้องให้ผมเข้าใจเลย
อย่าให้มันกวนใจคุณดีกว่า
จะหลบหน้ากันไปเรื่อยๆ เหรอ
- ผมไม่ได้หลบหน้าคุณ - พูดจริงรึเปล่า
- แค่พยายามเมิน - เหมือนกันนั่นแหละ
ยังไงฉันก็บังคับนายไม่ได้
ตอนนี้เข้าใจอยู่
อ้อ
- มางัดข้อกับผมมั้ย - งัดข้อเหรอ
ไม่คิดว่าจะถามเลยแฮะ
อย่างน้อยผมก็อยากชนะคุณสักอย่าง
โดยใช้ความแข็งแรง
คิดว่าจะชนะกันได้เหรอ
ก็...
ดูไม่น่ายากนะ
แข่งกันเพื่ออะไร
เงิน ศักดิ์ศรี หรือความรัก
จะเพื่ออะไรก็ตาม งัดแค่รอบเดียวเท่านั้นนะ
ห้ามเรียกคนชนะว่าไอ้ขี้ขลาด ถ้าอีกฝ่ายไม่ยอมงัดต่อรอบสอง
ถ้ามีคนใดคนนึงข้อมือหัก
ไปเบิกประกันกันเอาเองนะ
โอเค พร้อมนะ เริ่ม
- คุณทำอะไรอยู่ - ทำงาน
นั่งเฉยๆ เนี่ยนะทำงาน
จะเริ่มเปิดกล้องอยู่แล้ว คนเขียนบทผมกลับออกไปดื่มเหล้า
แถมไปกับซีอีโอของเอเจนซี่ด้วย
เขาเป็นผู้ชายด้วยนะ
ปัญหาอยู่ที่เขาเป็นซีอีโอ หรือเพราะเป็นผู้ชายกันแน่
ปัญหาอยู่ที่เขาต่างหาก
คุณซอน คุณหึงรึเปล่า
ผมเป็นหัวหน้าฝ่ายผลิต ละครเรื่องนี้นะ
ผมต้องปกป้องนักเขียนผม
เวลาละครใกล้เปิดกล้อง นักเขียนต้องไม่ไปกินเหล้าสิ
คุณพัคไม่กินของดิบด้วยซ้ำ
เผื่อป่วยอะไรแบบนี้
นักเขียนต้องรับผิดชอบเรื่องนี้สิ
แค่มองคุณก็ทำฉันเหนื่อยแล้ว
คงจะเป็นความสามารถพิเศษสินะ
- สวัสดี - สวัสดีค่ะ
ผมนัดกับคุณจองไว้น่ะครับ
ค่ะ เชิญเลย
- หายเมาค้างแล้วรึยัง - ยินดีต้อนรับค่ะ เชิญเลย
คุณมาทำอะไรที่นี่
ผมเป็นซีพี
หัวหน้าฝ่ายผลิตน่ะ ไม่รู้หรอกเหรอ
คุณล่ะมาทำอะไร
ดื่มอะไรดีคะ
- อะไรก็ได้ที่เย็น - โอเคค่ะ
ผมแวะเอาประวัตินักแสดงมาให้
ได้ยินว่ายังแคสต์นักแสดงไม่เสร็จเลย
ซีอีโอต้องถ่อมาถึงที่นี่เลยเหรอ แค่ส่งผู้จัดการมาก็ได้มั้ง
ไม่ ผมมาเองดีกว่า
อย่างน้อยนักแสดงก็จะ มีโอกาสได้ออดิชั่น
ฝากผู้กำกับไว้ก็ได้นี่
ทำไมต้องมาป่วนที่สตูดิโอนักเขียนด้วย
เธอชวนผมมา
คุณโซ คุณไม่ได้ประสบความสำเร็จเลยนะ ถ้าเทียบกับความขยันทำงาน
ใช่ ผมถึงได้ตั้งใจทำงานอยู่นี่
ทำไมต้องยิ้มเวลาผมต่อว่าคุณด้วย
ผมก็เคืองนะ
เวลาเคืองใครแล้วทำหน้าแบบนี้เหรอ
ใช่ ถูกต้อง
อัปลักษณ์จริงๆ
มันอาจจะเกินไปหน่อย แต่คุณเนี่ยอัปลักษณ์...
กว่าผมสามสี่เท่าเลยนะ
ขอบคุณสำหรับน้ำเย็นๆ ครับ
นี่ครับ ประวัตินักแสดงที่ผมบอก
ฉันจะได้คุยกับผู้กำกับรู้เรื่อง
ขอบคุณนะคะ
- ใครอัปลักษณ์กว่ากัน - หืม
ใครอัปลักษณ์กว่า
คุณพูดอะไรเนี่ย
คุณโซอยู่ฝั่งคนหน้าตาดี
ช็อกนะ
งั้นผมก็อยู่ฝั่งตรงข้ามงั้นสิ
ฉันตกใจนะ
คุณไม่รู้เลยเหรอ ตั้ง 47 ปีแล้วนะ
เกิดอะไรขึ้นนะ
ผมว่าเขาไม่รู้จริงๆ นะ
เป็นอะไรเหรอ
โดนบาดตอนโกนหนวดน่ะ
พอคอนเฟิร์มแคสต์แล้ว มีคนขอให้ไทอินสินค้าตอนถ่ายละครเยอะเลย
- ดีค่ะ - ปัญหาอยู่ที่ผู้กำกับ
เขาไม่ค่อยยอมให้ไทอินสินค้าเท่าไหร่
เหรอคะ
อย่างที่ลือกัน ทีมการตลาดโดนปฏิเสธมาแล้ว
เก้าอี้นวด
เพราะนางเอกเป็นนักเขียนจนๆ
ก็เลยไม่เข้ากันกับบทน่ะค่ะ
ฉันรู้ว่าทุกวันนี้เธอยุ่งมาก
แต่ในฐานะที่ทำงานด้านนี้มาแปดปี ช่วยจัดการหน่อยนะ
เงินที่เสนอมาเยอะเลย ให้ผู้กำกับปฏิเสธไม่ได้หรอก
ค่ะ
ให้ผมจัดการเถอะครับ
- หืม - ตอนนี้คุณฮวังทำหลายอย่างแล้ว
ให้ผมช่วยงานเล็กๆ น้อยๆ ดีกว่า
ฉันไม่ได้จะดูถูกนะ
แต่เธอเพิ่งทำการตลาดมาได้แปดสัปดาห์
แล้วมันก็ไม่ใช่งานเล็กๆ น้อยๆ ด้วย
ที่สำคัญคือ ผมใช้เวลาแปดสัปดาห์ ในการเรียนรู้สิ่งที่ดีที่สุด
ผมทำได้
♪ มันส่งกลิ่น ♪
♪ มันเกิดขึ้นได้ ♪
เพลงเพราะนะ
ครับ ของแพลนดี
ผู้กำกับฝ่ายดนตรีคิดว่า เหมาะกับละครเรื่องนี้
ถ้าคุณชอบ เขาให้เอาไปใช้ เป็นเพลงประกอบละครได้นะ
เขาดูตั้งใจมากๆ เลย
ให้ผมนัดคุยมั้ยครับ
- ได้ นัดเลย - ครับ
ว่าแต่ ข้อมือคุณไปโดนอะไรมาเหรอ
ผมใช้คอมนานไปหน่อยน่ะ
- คงจะเหนื่อยนะครับ - ผมยังไหว
ผมขอโทษที่ต้องพูดเรื่องนี้
เราเพิ่งได้ตัวสินค้าที่จะไทอินมา
ผมรู้ว่ามันยากที่จะถ่ายละคร
โดยไม่มีสินค้าไทอิน ทำไมผมจะไม่รู้ล่ะ
ตอนถ่ายละครเรื่องก่อน ผมเป็นคนกล่อมให้นักเขียนเพิ่มสินค้าเข้าไป
แต่มันแปลกที่ต้องเป็นเก้าอี้นวด
ฉากมันก็เล็กอยู่แล้ว จะเอาไปวางไว้ตรงไหนได้
ถ่ายแค่ตอนเดียวก็ได้ครับ แล้วค่อยเอาออก
ไม่ได้ช่วยนวดข้อมือด้วยซ้ำ เก้าอี้ตัวใหญ่ขนาดนั้นจะเอาไปไว้ไหนได้
เราหาตอนที่เหมาะสมลงก็ได้ครับ
ไม่ต้องคิดมากอะไร เอาแค่ฉากเดียวก็พอครับ
- ไม่ยากนะครับ - ง่ายขนาดนั้นเลย
ครับ ง่าย
ตัวอย่างเช่น...
- แม่ฮะ! - อินกุก
แม่ฮะ ผมมีเรื่องสงสัย
เล่าให้แม่ฟังสิ
ผมเบื่อมากเลย
เรื่องนี้เองน่ะเหรอ
งั้นมาใช้เครื่องที่แม่เตรียมไว้ล่วงหน้ากัน
มาใช้เวลาดีๆ ด้วยกันนะ
แม่ฮะ นั่นเครื่องอะไร
ลูกรู้อยู่แล้วนี่นา
แม่ฮะ ผมไม่ได้อะไร
แต่ทำไมแม่มานอนเฉยๆ ในเมื่อผมบ่นว่าเบื่อ
ยังไงก็ไม่มีบทพูดอยู่แล้ว
ไม่เข้าใจที่แม่พูดเลย
ทำไมจู่ๆ ถึงมีเก้าอี้นวดอยู่ที่บ้านด้วย
ผมว่ามันแปลกๆ ไปหน่อย
ในโลกนี้มีการใช้ชีวิตหลายแบบนะ
และบางทีเราก็เปลี่ยนความเชื่อ เพราะบางอย่างที่เราต้านทานไม่ได้
ต้องไทอินประมาณ 15 วิ
รออีกเดี๋ยวนะ
โอเค เสร็จแล้ว
ครบ 15 วิแล้ว แม่ลุกแล้วนะ
ไหนๆ ก็เปิดเครื่องแล้ว แม่นวดให้เต็มที่ไปเลย ผมรอได้
เอางั้นเหรอ
- เอางั้นเลยเหรอ - ครับ แบบนั้นเลย
คุณนี่อัจฉริยะนะ
ขอบคุณครับ
เอาล่ะ ไปคุยกับทีมผู้กำกับเถอะ
เราจะไทอินสินค้าใช่มั้ยครับ
ไทอินสิ
เพิ่งตกลงว่าจะไทอินไง
ขอบคุณครับ ตั้งใจทำงานมากครับ
ไม่เป็นไรเลย
คุณตั้งใจทำงานมาก ดื่มน้ำนี่หน่อยนะครับ
เอางั้นเหรอ
เราทำได้ดีนะ
โอเคครับ งั้นเชิญเลย
ไปได้
กินข้าวด้วยเลยมั้ย
- ซุปกิมจิที่นี่อร่อยใช่มั้ย - ใช่
โทษครับ
คุณใช่คนที่ออกรายการทีวี...
ใช่ครับ
ผมออกทีวีแค่ครั้งเดียวเอง แต่คุณจำผมได้ด้วย
ขอโทษนะคะ แต่คุณช่วยไปร้านอื่นได้มั้ย
ฉันไม่มีปัญหากับคุณ
แต่เจ้าของร้านอยากให้คุณออกไป
ได้สิ
ไปเถอะ
นายรู้สึกแย่รึเปล่า
อยู่แล้วสิ อดกินร้านอาหารดังๆ อีกร้านแล้ว
ร้านเมื่อกี้ดังเหรอ
ใช่
น่าเสียดาย
ไปกินเฝอมั้ย
เอาสิ
ช่วงหลังๆ นี้...
ฉันเห็นเขาในความฝันบ่อยๆ
ถ้าเขาไม่เงียบ
ก็จะโกรธแบบสุดๆ ไปเลย
เขาดูเป็นแบบนั้นล่ะค่ะ
เคยเห็นเขาทำแบบนั้นมาก่อนมั้ยคะ
ไม่เคยค่ะ
เขาไม่ใช่คนแบบนั้น
เขายิ้มอยู่เสมอ
คอยสนับสนุนกัน
เขาทุ่มเทจนมันออกจะน่าเบื่อ
คุณกลัวว่าเขาจะโกรธเหรอ
- ว่าไงนะคะ - เผื่อว่า...
คุณพยายามจะลืมเขาอยู่
ก็เลยกลัวว่าเขาจะโกรธ
เปล่าค่ะ
ฉันรู้สึกเหมือนใช้เขาอยู่
ไม่ได้กลัวว่าเขาจะโกรธหรอกค่ะ
แต่ฉันรู้สึกผิด
ฉันยัง...
ต้องการเขาอยู่
ฉันคิดถึงเขา
นั่นก็เลยเป็นสาเหตุ...
ที่เขาโกรธรึเปล่านะ
- ขอโทษค่ะ - คุณร้องไห้ได้นะคะ
แต่มันแปลก
ไม่ใช่ความผิดคุณเลย ทำไมต้องรู้สึกผิดด้วยคะ
คุณไม่ได้คิดมากเกินไปใช่มั้ยคะ
แบบนั้นเขาจะรู้สึกแย่กว่าเดิม
ถ้าครั้งหน้าเป็นแบบนี้อีก อย่าหนีนะคะ ตะโกนใส่เขาไปเลย
เคยทะเลาะกันมั้ยคะ
เราไม่เคยทะเลาะกันค่ะ
รอบหน้าพูดไปเลยนะคะ
ทะเลาะกันไปเลย
ทำไมต้องทำให้อึนจองเป็นคนผิด ในเมื่อมันเป็นความผิดคุณ
ผู้ชายเฮงซวยก็เป็นแบบนั้นแหละค่ะ
ใช่ค่ะ
ฉันมีภารกิจสำคัญให้คุณด้วย
- ภารกิจเหรอ - ใช่
- คุณต้องทำให้สำเร็จ - ได้ค่ะ
หาเวลาพักงานบ้างนะคะ
อ้อ เรื่องนั้น...
ปกติแล้วคนจะพูดว่า "ทำไมไม่ไปเที่ยวที่ไหนสักที่"
มันมีเหตุผลของมันนะคะ
ไม่จำเป็นต้องเป็นวันหยุดก็ได้
แต่ไปใช้เวลาในสภาพแวดล้อม ที่ต่างจากเดิม
ต่างจากเดิมเหรอคะ
- คุณเคยบอกว่าคุณบริจาคเงินไปใช่มั้ย - ใช่ค่ะ
คุณเคยไปที่นั่นมารึยังคะ
ยังค่ะ
ฉันบริจาคเงินผ่านองค์กร
แบบนั้นก็ง่ายเลยค่ะ
คิดซะว่าได้พักงานแล้วก็ได้ไปที่นั่นด้วย
การอยู่บ้านไม่ได้เรียกว่าพักจริงๆ หรอกค่ะ
เป็นไงบ้าง
ผมดีใจนะที่ไม่มีกล่องข้าวมาด้วย
เพราะฉันหิวไง
ผมไม่เคยคิดว่าพี่มาเพราะหิวเลย
เดินๆ อยู่แล้วคิดขึ้นมาได้
ฉันรู้สึกว่าเราเป็นพี่น้องที่น่าเวทนามาก
แล้วพี่ก็หิวเนี่ยนะ
เป็นคนน่าเวทนามันต้องใช้แรงเยอะนะ
ก็จริง
ไปกินข้าวกับน้องชายดีกว่า
ได้เลยพี่
- มีเรื่องอะไรเหรอ - อืม
ผมไปกินเฝอตอนมื้อเที่ยงมา
นั่นเรื่องที่เกิดขึ้นสินะ
- กินปอเปี๊ยะดีกว่า - อืม
เหนื่อยจัง ขอขี่หลังหน่อยดิพี่
- ขึ้นมา - เอาจริงดิ
แถวนี้มีรถเข็นเด็กมั้ยล่ะ
เอาจริงนะ
เหนื่อยแฮะ
เกิดอะไรขึ้น
เศร้าน่ะ
เธอร้องไห้เพราะบทตัวเองเหรอ
เธอไม่เคยร้องไห้ พร้อมหัวเราะตอนเขียนบทเหรอ
เธอเป็นคนพูดประโยคนั้นเองนี่
- ฉันพูด - ใช่
ตายจริง
ฉันเหนื่อยที่ต้องใช้ชีวิตแบบนี้แล้ว
คนเขียนต้องอินกับความรู้สึก ของตัวละครด้วย
งั้นแปลว่างานของคนเขียนบท ควรจะมากกว่าคนทั่วไปครึ่งนึง
ประโยคนั้นดีนะ
น่าจะเอามาใช้
ต่อให้เราทำเพราะชอบ
คนอื่นก็ควรเข้าใจบุคลิกแปลกๆ ของนักเขียนด้วย
ประโยคนั้นก็ดี ขอบคุณนะ
ฉันควรไปเอาเขียน
"คนเราควรจะเข้าใจบุคลิกแปลกๆ ของนักเขียน"
ขอบใจนะ
เหนื่อยจัง
[โสมแดงกับทัมทิบ]
คุณฮวัง คุณคงจะเหนื่อยมาก
อย่าลืมกินนะครับ
ไม่เข้าใจเลย
เพราะริ้วรอยเวลาหัวเราะเหรอ
[แพทย์ผิวหนังสำหรับริ้วรอย จากการหัวเราะ]
เรามางัดข้อกันสักครั้งมั้ย
ข้อผมซ้นแล้ว
มางัดกันสักครั้งมา ครั้งเดียว
เอาแขนมา เร็วๆ
นี่เป็นครั้งแรกของเราใช่มั้ย
อืม
ขอเฝอที่นึงครับ
ใครซื้อมาให้น่ะ
ฉันซื้อเอง
นายไม่ใช้เครื่องโกนหนวด เพราะมันจะพันกัน
[ข้อความใหม่จากแจฮุน]
ฉันฮายุน แฟนแจฮุน
ฉันจะดูแลแฟนฉันเอง
[ฉันฮายุน แฟนแจฮุน]
[ฉันจะดูแลแฟนฉันเอง]
วิ่งเร็วขนาดนี้เธอตายแน่ๆ
ฉันอยากมีความสุข ต่อให้ต้องเหนื่อยก็ตาม
คุณเหนื่อยใช่มั้ยครับ
ฉันนอนพอนะ
คุณเหนื่อยเพราะเตรียมถ่ายด้วยสินะ
มันไม่เคยง่ายเลย
การเซ็นสัญญากับคนก็ยากเหมือนกันใช่มั้ย
งบเราเท่าเดิม แต่ค่าตัวต่างๆ มีแต่เพิ่มขึ้น
เราไม่เคยมีงบพอเลยค่ะ
เป็นคนหน้าตาดีก็เหนื่อยใช่มั้ยคะ
ฉันเล่นมุกเพราะทุกคนดูเหนื่อย
หลังเล่นมุกใส่หน้าหล่อๆ ของแจฮุน
ฉันก็คิดได้ว่ามันไม่ตลก
โทษทีค่ะ
ไหนๆ ก็เหนื่อยแล้ว ดื่มนี่หน่อยสิครับ
ค่อยๆ ดื่มครับ
เย็นไว้นะ
ไปพักกันเถอะ
ฉันทนไม่ไหวแล้ว หยุดงานแล้วออกไปเที่ยวกันดีกว่า
บางทีใจฉันมันก็อยาก แต่กายไม่ยอมไปด้วยเลย
คุณจะทำตามใจหรือกายล่ะ
"เราจะพบสิ่งที่เราตามหา หลังกลับจากเที่ยว"
งั้นหาที่ไปกันเถอะนะ
อย่าไปเครียดกับขีดจำกัดที่เราทำได้เลย
กล้าๆ แล้วออกไปเที่ยวกัน
- ไอเดียเจ๋ง! - ลุย!
ไป!
[รถเมล์จากศาลากลางโยซันไปโบสถ์โยซัน]
[ป้ายรถเมล์โบสถ์จานกึน]
[โบสถ์โยซัน]
สวัสดีครับ
ยินดีต้อนรับ
อย่างที่ขอไว้ ผมไม่ได้บอกใครว่าคุณจะมา
ปกติเวลาผู้สนับสนุนแวะมา ทุกคนจะออกมาต้อนรับ
ไม่เป็นไรค่ะ
ครับ ผมก็คิดงั้น
เดี๋ยวคุณค่อยไปเดินดูรอบๆ คุยกับเด็กๆ ดู
ตอนอยู่ที่นี่ ถ้าคุณบอกไปว่า อยากทำงานอาสาสมัคร
พวกเขาจะปล่อยให้คุณทำ เพราะไหนๆ งานก็ล้นมืออยู่แล้ว
ได้อะไรมา เราก็ส่งคืนกลับไป
มันฟังดูแปลกไปหน่อยมั้ย
ผมล้อเล่นน่ะครับ ขอโทษด้วย
- ไม่เลยค่ะ ตลกดี - ใช่มั้ยล่ะครับ
เดี๋ยวจะไปถ่ายรูปกับเด็กๆ ด้วยมั้ยครับ
ถ่ายไม่ได้เหรอคะ
ไม่เชิงครับ แต่เด็กๆ จะชินกับการถ่ายรูปหมู่
แต่ที่นี่ก็มีเด็กพิการด้วยเหมือนกัน
เมื่อเร็วๆ นี้ มีสมาชิกสภามาที่นี่...
ยืนกรานว่าจะอาบน้ำให้เด็กคนนึง ให้ตายเถอะ
เขาถ่ายรูปตัวเองอาบน้ำให้เด็ก แล้วเอาลงโซเชียล
ออกข่าวด้วยซ้ำนะครับ
เราก็เลยรู้สึกไม่ดีเท่าไหร่
ฉันไม่ถ่ายรูปหรอกค่ะ
ไม่เป็นไร คุณถ่ายได้นะ แต่แค่ระวังๆ หน่อย
- ค่ะ - โอเค เข้าไปกันเลยมั้ยครับ
- พวกแกน่ารักนะคุณว่ามั้ย - ค่ะ
- หยุดนะ - กินข้าวกันรึยัง
- ได้! - อย่าไปไกลนะ
- ครับ - โอเค
นี่โรงอาหารครับ
นี่อาหารแรคคูนนะ
ให้ตาย
ทำไมครับ จะกลับแล้วเหรอ
เปล่า แต่ผู้ชายคนนั้น...
- คุณรู้จักเขารึเปล่า - เขามาทำงานอาสาเหรอ
เหมือนงานบริการชุมชน ที่พวกอาชญากรทำกัน
อย่ากลัวเลยครับ เขาไม่ใช่คนแบบนั้น
เขาเป็น "เทวดาแห่งการบริจาค" ท่านประธานคิม
- เทวดาเหรอ - ครับ
เราเรียกเขาว่าท่านประธาน
เขาบริจาคเงินทั้งหมดที่ได้จากการทำงาน
เรามักสงสัยว่าเขาจะเอาเงินที่ไหนซื้อข้าวกิน
เขาก็เลยมากินข้าวที่นี่ครับ
เวลาไม่ทำงาน เขาแทบจะอยู่ที่นี่เลยครับ
มาไกลขนาดนี้แล้ว อย่าเครียดกันดีกว่า
เรามาถึงเกาะโวลมีโดแล้ว
มันไกลนะ
ต้องนั่งรถใต้ดินมา 20 สถานีได้
ฉันชอบนะ มีทะเลด้วย
เราไปเดินเล่น กิน ชมวิวกันได้
ฉันชอบทุกอย่างเลย
แต่เรามาทำงาน
หมายความว่าไง
ทำไมต้องมาที่ที่ลิสต์อยู่ในสคริปต์ด้วย
คุณมาที่นี่ก่อนถ่ายละคร
ตามล่าสถานที่
เกาะโวลมีโดนี่สวยมากนะ
ดูนั่นสิ
พวกเขาตื่นเต้นออก
ครั้งหน้าไปไกลกว่านี้อีกนะ
เดินกันเยอะๆ
จะได้คิดแล้วก็ได้แรงบันดาลใจ
นี่อะไร
ทำไมต้องเอามือปิดตัวไว้ขนาดนั้น
แถมยังทำหน้าหื่นๆ แล้วยิ้มใส่ผมอีก
ไปกันวันหยุดเหรอ แค่เราสองคนน่ะนะ
ตาหื่นกาม
คิดอะไรของคุณเนี่ย
เขาบอกให้ไปเที่ยวด้วยกันสองคน
ไปที่ไกลๆ ที่ที่มีแค่เราสองคน
เขาอยากได้แรงบันดาลใจ
เดี๋ยวนะ ทำไมต้องเอาคำธรรมดาๆ อย่างคำว่าวันหยุด
ไปคิดอะไรเลอะเทอะด้วย
ไม่รู้ล่ะ
ทำไมต้องเขินอายแบบนั้นเล่า
จินจู ทำไมจู่ๆ ต้องทำท่าแบบนี้
คุณเป็นอะไรเนี่ย
สวัสดีครับท่านประธาน
สวัสดีครับ
คุณนี่ ผมก็มีตำแหน่งของผมเหมือนกันนะ
เอาแต่เรียกคุณอยู่นั่นแหละ
ให้ผมแนะนำแขกให้รู้จักนะ
เดี๋ยว
ยัยป้าปากเสีย!
เข้าใจที่บอกว่าปากเสียนะ แต่ทำไมต้องเรียกป้าด้วย
- คุณรู้จักเธอเหรอ - ผมช่วยชีวิตเธอไว้
ตอนนั้นผมทำในสิ่งที่ถูกต้อง
คุณไม่ได้จัดการ คนที่มาขวางทางคุณเหรอ
หมายความว่าไง
นี่ผู้สนับสนุนของเราครับ คุณอีอึนจอง รู้จักกันใช่มั้ย
ผู้สนับสนุนเหรอ
ใช่ จำคนที่ผมเคยบอกคุณก่อนหน้านี้ได้มั้ย
ผู้กำกับสารคดีที่บริจาค เงินทุกวอนที่เธอมี
อ๋อ เธอนี่เอง!
คนนี้หรอกเหรอ
ผมไม่รู้ คุณน่าจะบอกเร็วกว่านี้
ว่าแต่
คุณสติไม่ดีเหรอ
บริจาคเงินจนหมดเลยได้ยังไง
อะไร
สติไม่ดีเหรอ
ถ้านั่นทำให้เธอเป็นบ้า
ผมคงกำลังมองคนบ้าที่สุดในโลกอยู่
บ้าที่สุดเลย
เป็นเกียรติมาก เป็นเกียรติมากครับ
- ผู้กำกับ คุณอิม! - ผู้กำกับซน
เอาไปคนละอันนะ
- ขอบใจนะ - ขอบคุณมาก
ต้องอร่อยมากแน่ๆ
เวลามาที่แบบนี้ เราต้องกินฮ็อตดอกนะ
หมายความว่าไงที่บอกว่ามาที่แบบนี้
คุณมาที่นี่ครั้งแรกเหรอ
ใช่ ครั้งแรกของผม
ถ้าอยู่ในเมือง
ปกติแล้วต้องมาที่เกาะนี้ก่อนสิบขวบนี่นา
ผมอยู่ทางตอนใต้น่ะ ที่นั่นก็มีที่สวยๆ กว่านี้
เริ่มด้วยฮ็อตดอกนี่ถือว่าดีเลยนะคะ
จะไปนั่งรถเล่นก็ได้นะ
แต่มีเรื่องที่เราต้องแพลนตอนอยู่ที่นี่ก่อน
จะไปกินหอยย่างหรือซาชิมิด้วยมั้ย
หรือจะรอกินเกี๊ยวที่ไชน่าทาวน์แถวนี้
คำถามนี้สำคัญจริงครับ
แต่ถ้าเราไปไชน่าทาวน์ เราไม่ไปกินจาจังมยอนกันเหรอ
จริง
มีร้านอาหารขายเกี๊ยวโฮมเมดอยู่
เริ่มจะจริงจังแล้ว เราจะเอายังไงกันต่อดี
ใช่ ที่เราควรคิดถึงคือตอนนี้
จาจังมยอนหรือเกี๊ยว
มีอะไรให้คิดล่ะ
- กินทุกอย่างไปเลยสิ - จริงด้วย
ฉันจะกินทุกอย่างเลย
แน่นอน
กินชั่วโมงนึงแล้วก็ย่อยอีกชั่วโมง
กินอีกชั่วโมงแล้วก็ให้มันย่อยอีกชั่วโมง
ไม่ได้คิดเรื่องนั้นเลย ชอบแฮะ
งั้นแบ่งทีมเล่นเกมกัน
- ทีมไหนแพ้ต้องเลี้ยงอาหารนะ - ฉันเอาด้วย
- เอาด้วยค่ะ - ผมด้วย
แบ่งทีมกันยังไงดี
จะแบ่งตามเพศ
หรือเอาตามหน้าที่การงาน
มาโอน้อยออกกัน
- โอเค - โอเค ได้
- โอน้อยออก - โอน้อยออก
- เยี่ยม - เยส!
- ดีเลย! - เราเล่นกันจริงๆ ใช่มั้ย
- จริงจัง - เล่นจริงจัง
- ไม่หยอกนะ - อย่าขำเชียวล่ะ
เอาจริงนะจะบอกให้
เหมือนคุณไม่อยากทำเลยนะ
แต่ดูประสบการณ์เยอะอยู่
ก็ไม่อยากทำหรอก
แล้วมาทำทำไม
เพราะมันต้องทำน่ะสิ
งั้นคุณก็ควรจะทำหน้าให้มันดีๆ หน่อย
ทำไมต้องทำหน้าบึ้งตึงด้วย
เหมือนที่นี่ไม่ใช่ที่ของคุณ
ผมต้องทำยังไงมันถึงจะใช่
ผ่านสีหน้า การพูดจา
ทำสิ่งที่ตรงข้ามกับตอนนี้
ไม่เจ๋งเลย
ทำไมถึงพูดจาไม่สุภาพ
เวลาพูดกับตัวเอง มีใครพูดจาเพราะๆ บ้างล่ะ
คุณคงพูดกับตัวเองมาตลอดเลยสินะ
ความสมดุล
ถ้าเอาแต่ทำงานคุณก็จะเบื่อ
ถ้าเล่นอย่างเดียวก็จะเบื่อเหมือนกัน
ต้องบาลานซ์
พูดอะไรเนี่ย
หรือพูดอีกอย่างก็คือ
คุณทำแบบนี้เพื่อให้หายเบื่อเหรอ
สำหรับผม...
แบบนี้เรียกว่าเล่น
การเล่นสำคัญนะ
เพื่อความสมดุล
รู้มั้ยว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าไม่สมดุล
อะไรเหรอ
คุณจะล้ม
รู้มั้ยจะเกิดอะไรขึ้นเมื่อคุณล้ม
ก็ต้องเจ็บน่ะสิ
ถูกต้อง
ให้ตาย...
เอาแต่พูดจากันเอง
เวลาพูดกับตัวเอง มีใครพูดจาเพราะๆ บ้างล่ะ
คุณต้องปาให้โดนลูกโป่ง ไม่ใช่ปาใส่กำแพง
ผมว่าลูกดอกไม่ค่อยดีเลย
คุณปาเองนะ ทำไมเป็นงั้นล่ะ
ทีละลูก
ไม่ แต่...
- ตายแล้ว! - พระเจ้า
ไม่ แต่...
โยนพร้อมกันได้ยังไงเล่า
ค่อยๆ โยนทีละลูกสิ
เพราะฉันรีบไง
- ให้ตาย - บอกว่าอย่าโยนพร้อมกัน
อะไรเนี่ย
อย่ามาโดนลูกผมสิ
ให้ตาย!
อย่าโยนพร้อมกันสิ
ช่างเถอะ ฉันจ่ายค่าอาหารเอง
คุณพยายามที่สุดแล้ว ไปเร็ว
รอด้วยสิ
หลุดออกมาแล้ว
อร่อยจัง
ชนะ ชนะแล้ว
ภูมิใจจัง
ดีมาก
กินสิ จิ้มน้ำจิ้มแล้วกินเลย
ดีมาก
- ดีมาก - ออกมาง่ายมากเลย
จริงค่ะ
กินเก่งจัง
ดีมาก
คุณมีอะไร
เล่าเรื่องคุณบ้างสิ
เรื่องเศร้าๆ จากในอดีตน่ะ
คนมักจะคิดว่านี่เป็นเรื่องราว ของคนธรรมดาๆ ที่มาที่นี่
ที่ฉันถามเพราะคุณไม่เหมือนคนธรรมดา
ผมต้องมีเรื่องเล่าอยู่แล้ว
ผม...
เกิดในครอบครัวชั้นกลาง ไม่จน ไม่รวย
มีความสุขกับชีวิตในวัยเด็ก
เรียนดีจนได้เข้ามหาลัย
ตอนนี้ผมประสบความสำเร็จแล้ว
แค่นั้นเหรอ
ใช่
ดูเศร้าแล้วก็ทุกข์ใจดีนะ
ใช่
เราถามเด็กๆ ดูบ้างดีมั้ย
อยากรู้มั้ยว่าเรื่องของผม มันธรรมดาแค่ไหน
จะว่าไป
พวกผู้ใหญ่ที่ทำให้เด็กๆ เป็นทุกข์ ควรจะโดนจับมาฉีกร่างเป็นชิ้นๆ
ผมควรกอดคุณมั้ย
จะพูดอะไร ทำไมต้องกอดฉันด้วย
- เพราะคุณเจอช่วงเวลาที่ยากลำบากอยู่ - ใครบอก
แล้วถ้าเป็นงั้น ทำไมต้องมากอดกันด้วย
เพราะเวลามีคนกอดเรา
มันจะรู้สึกอบอุ่น
ให้ตาย
ทำไมพูดแบบนั้น
"กอดแล้วอบอุ่น" พูดในประโยคเดียวสิ
ทำไมต้องหยุดกลางประโยค แล้วค่อยพูดต่อ
ผมทำงั้นเหรอ
มันอบอุ่นนะ
พอแล้ว
ไปได้แล้ว
ไปสิ ให้ตาย
นี่ ลงไปเร็ว
- เรายากเล่นด้วยฮะ - เล่นด้วยสิฮะ
- ให้ตาย - ขอเล่นด้วยนะฮะ
- ไปเลยนะ! - ขอลองหน่อย
- บอกให้ไปไง - ไม่เอา
- ขอลองหน่อยฮะ! - คิดว่าเกาะอะไรอยู่ ห้ะ
ทำอะไรเนี่ย
ฉันว่าการไปกินเฝอเป็นไอเดียที่แย่
- กลูเตนปีศาจร้าย - เรายังต้องกินเกี๊ยวนะ
ที่อินชอนยังเสิร์ฟจาจังมยอน กับไข่ดาวอยู่มั้ยนะ
ยังมีอยู่
ทอดเกรียมๆ เลย
ฉันกินไม่ไหวแล้ว
ฉันยอมแพ้
แต่เราอุตส่าห์มาไกลกันถึงที่นี่
ไปกินปลาย่าง ดื่มโซจู ที่ตรอกซัมชิกันก่อนไม่ดีเหรอ
กินปลาเบาๆ ตอนท้องอิ่ม
จริงค่ะ กินไหวอยู่เพราะแค่เนื้อปลาเอง
ก็ได้ ไปกัน
คุณชนะตอนแกะหอย คุณมีสิทธิ์เลือกว่าอยากทำอะไร
ช่างเป็นเมืองที่อุดมสมบูรณ์ดีจริงๆ
คุณขับรถมาเหรอ
เปล่าค่ะ
ให้ผมไปส่งมั้ย
ก็ได้
ปกติเวลานั่งรถเมล์
พวกเขาไม่ได้จะไปส่งเราหรอก แต่เหมือนนั่งไปด้วยกันมากกว่า
งั้นเหรอ
ขนส่งสาธารณะ...
มีเสน่ห์ออก
เพราะ...
เปลี่ยนสายฟรี
แค่ยืนเขาก็จอดแล้ว ไม่เหมือนรถแท็กซี่นะ
ไม่ มันเคยขับผ่านหน้าผมไปนะ
สองคน
โทษครับ ขอปลาย่างหนึ่ง โคชูจังจีเกหนึ่ง
ไข่ตุ๋นหนึ่ง ไข่ม้วนหนึ่งครับ
ตายแล้ว คุณสั่งไปเยอะแค่ไหนเนี่ย
หนึ่งคนหนึ่งจานไง
มากินกันให้หมดเลยนะ
ดูน่ากินจัง
เจ๋งมาก
คุณดูเชี่ยวชาญนะเนี่ย
เอาเลย
- ขอบคุณสำหรับอาหาร กินกันเถอะ - กินได้
ทานให้อร่อยนะคะ
กินกับโซจูอร่อยมาก
ยกแก้ว
- ชน! - ชน!
- อร่อยจังเลย - มีความสุขจัง
แจฮุน
กินไข่ม้วนด้วยสิ
ฉันจะลงป้ายหน้า
อืม
คุณอยู่แถวนี้เหรอ
เปล่า ฉันจะเปลี่ยนสาย
- เปลี่ยนสาย... - ฟรีไง
วันนี้เป็นทริปที่มีค่ามากเลยนะ
ถึงบ้านแล้วคุณจะเจอของขวัญ
- ของขวัญเหรอ - เดี๋ยวถึงแล้วคุณก็จะเห็นเอง
ถ้าจะให้มันเป็นแบบนั้น ตอนนี้คุณต้องทำอะไร
คุณมาเป็นผู้กำกับได้ยังไงนะ
ใช้ชีวิตธรรมดาๆ ไม่ได้เหรอ
บ๊ายบาย
ฉันอยากมีความสุข ต่อให้ฉันจะเหนื่อย
ฉันเหนื่อยแต่ก็มีความสุข
อย่างน้อยสำหรับวันนี้มันก็สำเร็จแล้ว
พอไปสนุกแล้วเหนื่อยยิ่งกว่าสินะ
ก็ไม่เชิงนะ
จริงสิ คนชอบพูดแบบนี้กัน
แต่ได้สนุกกันก็ดีกว่า
ถึงเวลากลับบ้านแล้ว
และหาว่าคุณตั้งใจจะทำอะไรระหว่างไปทริป
มันเป็นทริปสั้นๆ อย่าเสียใจไปล่ะถ้าคิดไม่ออก
ฉันหาเจอแล้ว
- จริงเหรอ - จริง
นี่ไง หลังคุณ
คุณเจอแล้ว
ฟรีใช่มั้ยนะ
- ที่คุณกอดอยู่น่ะเหรอ - ใช่
ไม่ฟรีนะนั่น
ผมเก็บเงินคุณเพิ่มได้
อย่าหายไปเชียวนะ
โอเค
สัญญาเลย
ผมก็เจอบางอย่างเหมือนกัน อีกด้านนึงของคุณ
สัญญากับฉันนะ
ได้ สัญญา
คุณเชื่อเรื่องคำสัญญามากขนาดนั้นเลยเหรอ
วันนี้ฉันเชื่อ ทำตามสัญญาเถอะนะ
ชนกัน
ผมไม่เป็นไรจริงๆ
ดึกแล้ว วันนี้คุณทำงานหนักด้วย
ทำงานหนักเหรอ
วันนี้ผมสนุกมากเลย
จริงเหรอ
ฉันจะไปส่งที่ถนนใหญ่นะ
เดี๋ยวฮายุนจะเข้าใจผิดเอา
ผมขอโทษเรื่องข้อความคืนก่อนด้วย
ไม่มีอะไรเลย
ฉันก็อยากขอโทษคุณเหมือนกัน
ไม่ต้องเลย
ต้องสิ มันก็คลุมเครืออยู่
อย่าโทษฮายุนเลยนะ
ผู้หญิงรู้สึกแบบนั้นก็ไม่แปลก
ไม่มีเรื่องอะไรให้โทษหรอก
ฮายุนก็รู้สึกผิดกับคุณ
เธอไม่ได้นิสัยเด็กขนาดนั้น
ผมควรจะพูดแบบนั้นมากกว่า
แต่คุณเคยเห็นด้านเอาแต่ใจของเธอแล้ว
คุณไม่ชอบใช่มั้ย
ครับ
ฮายุนน่ะค่ะ
คุณไม่ได้รู้สึกดีขึ้น ต่อให้เธอจะขอโทษแล้ว
เธอทำเรื่องที่คุณไม่เข้าใจ
จะรู้สึกดีได้ยังไง ถ้าไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น
ทุกคนเป็นแบบนั้นแหละ
คุณไม่ได้โกรธอะไรเธอ
ในเวลาแบบนี้ ขอให้กล้าเข้าไว้นะ
กล้าที่จะไม่เกลียด
กล้าที่จะไม่เกลียดเหรอ
คุณไม่ต้องทำอะไรเลย แค่มีความกล้าก็พอ
ลองดูนะ
ใจที่เต็มไปด้วยความรัก มีค่ามากกว่าความเกลียด
ไปกับใครมา
ช่างเถอะ ฉันขอโทษ
วันนี้ไปทำอะไรมา
ฉันรอนายอยู่
ขอโทษนะ
ฉันกลับดึก
เหนื่อยใช่มั้ย
เมื่อไหร่ก็ตามที่รู้สึกแบบนั้น
ผมกำลังตั้งใจบันทึกเรื่องราวของเรา
ทั้งถ่ายรูป เขียนโน้ตต่างๆ
ดูนี่สิ
นี่เป็นแอปที่อัพภาพเขียนโน้ตสั้นๆ ไว้ได้
ตอนนี้มันเป็นเรื่องส่วนตัว
แต่พอเราแต่งงานกัน
ผมจะเอาให้คุณดู
เมื่อคุณอนุญาต
[ไดอารี่หนึ่งบรรทัด]
นี่รูปคู่แรกของเรา คุณไม่ชอบมันเอาซะเลย
ขอโทษนะ
ครั้งหน้าผมจะยื่นหน้ามาใกล้ๆ
ความตื่นเต้นตอนถ่ายรูปครั้งแรก
จะเหมือนวันที่เราอยู่ด้วยกันในอนาคต
มายิ้มแล้วดูรูปไปด้วยกันนะ
ผมอยากดูเท่เหมือนกัน
พวกเขาปฏิเสธ
ไปเร็ว
สตาร์ตรถ
ตามไป
มันเป็นแบบนั้นตั้งแต่ต้น
ผมอยากอยู่กับเธอนานกว่านี้
อยากคุยกับเธอมากกว่านี้
วันนี้ผมก็รู้สึกแบบนี้
พอถึงเวลากลับบ้าน ผมก็โกรธ แต่ไม่ได้พูดมันออกมา
ผมไม่น่าเก็บมันไว้เลย
คุณไม่รู้สึกเหมือนจะเกิดเรื่องบางอย่างขึ้นเหรอ
อะไรเหรอ
ผมไม่แน่ใจ
ให้ฉันบอกมั้ย
เราจูบกันครั้งแรก
ผมจะจำทุกอย่างไว้เอง คุณแค่ต้องจำเรื่องนี้ไว้
จูบของเรา...
คุณเริ่มจูบก่อน
วันนี้ผมเห็นคุณโกรธเป็นครั้งแรก
ผมก็นึกอยากโกรธเหมือนกัน
แต่ก็ทำไม่ได้
วันนี้คุณสวยมาก
จะทำยังได้ล่ะ ลุคภายนอกก็คงสำคัญกับผมนั่นแหละ
ผมไปโรงพยาบาลมา
ผม...
คิดถึงคุณนะ
[ผมไปโรงพยาบาลมา คิดถึงคุณนะ]
เมื่อเวลาผ่านไป ผมก็ยิ่งพึ่งพาอีอึนจองมากขึ้นเรื่อยๆ
แม้ในวันที่ไม่มีผม
ผมรู้ว่าคุณจะเข้มแข็ง ผมไม่ข้อสงสัยเรื่องนั้นเลย
คุณรักผม
และคุณคือคนที่ผมจะรัก
ผมไว้ใจคุณ
ผม...
ผมเชื่อใจคุณ...
แต่ผมไม่ไว้ใจคุณ
เพื่อผม
คุณช่วย...
ดูแล...
ตัวเองด้วยนะ
ได้
ฉันจะดูแลตัวเอง
ฉันจะทำให้ได้
ฉันรักคุณนะ
[ดราม่าจ๋า มาหาหน่อย]
บอกแล้วไงว่าอย่ามาแถวออฟฟิศฉัน
ก็คงไม่มาหรอก ถ้าเธอตอบข้อความฉัน
ไม่รู้จักกันแล้วเหรอ
รุ่นพี่
นายจะเอาอินกุกไปเหรอ
ถ้าเราอยู่ด้วยกันล่ะ
พูดตรงๆ นะ ฉัน...
ผมให้คุณไปไม่ได้ คุณฮวัง
- ลบสิ - เขาทำบ้าอะไรเนี่ย
พูดเพราะๆ สิคะ
คุณแค่ต้องใจดี
ไม่ต้องเขินอะไรหรอก
เขาส่งรูปแบบนั้นมาให้เธอเหรอ
แค่รูปเอง อะไรนักหนา มันก็น่ารักดีออก
ให้ตาย
คุณรู้มั้ยว่าความใจดีมันเข้ากับคุณนะ
- ขอบคุณนะ - เรื่องอะไร
ไม่รู้สิ แค่เพราะ...
ไม่ใช่ความผิดนายนะ
หมายความว่าไง
เราเพิ่งสลับชั่วโมงออนแอร์ ละครของฮวานดงกับนาย
ความผิดนายคนเดียวเลย
นายดูแลนักแสดงไม่ดี ความผิดนายคนเดียว!
ฉันคิดถึงบอมซูเหลือเกิน
ต้องทำยังไงได้ล่ะ นี่งานเรานะ
อะไร เขาคิดว่าฉันไม่ยุ่งงั้นเหรอ
ตาโง่เอ๊ย
ผมสติหลุดไปแล้ว
แก้ตัว
คุณก็รู้ว่าเราต่างก็งานยุ่ง ทำไมถึงเป็นแบบนี้เรื่อยเลยนะ
วันนี้ฉันอดรู้สึกผิดหวังกับคุณไม่ได้
บทบรรยายโดย ไอฟลิกซ์ ประเทศไทย